Η συναισθηματική εξάντληση —ο πυρήνας αυτού που περιγράφουμε ως burnout— είναι μια κατάσταση παρατεταμένης ψυχικής και σωματικής κόπωσης, που δεν υποχωρεί εύκολα με την ξεκούραση και επηρεάζει τη διάθεση, τη συγκέντρωση και τις σχέσεις.
Κυριακή 26 Ιουλίου 2026
Στέφανος Σταυρινός
Ψυχολόγος / Οικογενειακός Θεραπευτής
Πρόσφατα στοιχεία δείχνουν ότι η συναισθηματική εξάντληση δεν είναι πια μια σπάνια εμπειρία, αλλά μια κατάσταση που πιθανόν να αφορά την πλειονότητα του πληθυσμού. Έρευνα της qed / People of Greece που δημοσιεύτηκε το καλοκαίρι του 2026 βρήκε ότι σχεδόν 3 στους 4 Έλληνες δηλώνουν πως νιώθουν συναισθηματικά ή ψυχικά εξαντλημένοι συχνά έως πολύ συχνά, με το φαινόμενο να είναι πιο έντονο ανάμεσα σε γυναίκες και νέους. Τα συμπτώματα που αναφέρουν συχνότερα —σε ποσοστά 60% έως 70%— είναι η μειωμένη διάθεση, η ένταση στις προσωπικές σχέσεις, η δυσκολία συγκέντρωσης και τα προβλήματα ύπνου.
Την ίδια εικόνα επιβεβαιώνουν και επίσημα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής: σχεδόν 6 στους 10 χρήστες διαδικτύου στην Ελλάδα (62,4%) αναζητούν online πληροφορίες για άγχος, διάθεση, στρες και κρίσεις πανικού. Η τάση αυτή δείχνει κάτι σημαντικό: πολλοί άνθρωποι αναγνωρίζουν ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά αναζητούν πρώτα απαντήσεις στο διαδίκτυο, συχνά πριν —ή αντί να— φτάσουν σε έναν ειδικό.
Εδώ χρειάζεται μια σημαντική διευκρίνιση: τα διεθνή στοιχεία δεν μετρούν πάντα ακριβώς το ίδιο πράγμα με την ελληνική έρευνα. Η έρευνα της qed αφορά τη συναισθηματική εξάντληση του γενικού πληθυσμού στην καθημερινότητά του, ανεξάρτητα από την εργασιακή του κατάσταση — ενώ μεγάλο μέρος της διεθνούς βιβλιογραφίας για το burnout αφορά ειδικά εργαζομένους σε συγκεκριμένα επαγγέλματα. Η σύγκριση πρέπει συνεπώς να γίνεται με προσοχή, ξεχωρίζοντας τα δύο επίπεδα.
Σε επίπεδο γενικού πληθυσμού, όπου η σύγκριση είναι πιο ακριβής, η πιο πρόσφατη ετήσια παγκόσμια έρευνα συναισθημάτων της Gallup (Gallup Global Emotions, στοιχεία 2024) —που καταγράφει καθημερινό στρες σε ενήλικες ανεξαρτήτως εργασιακής κατάστασης σε 144 χώρες— κατατάσσει την Ελλάδα στην 5η θέση παγκοσμίως σε καθημερινό στρες, με το 57% των Ελλήνων να δηλώνει έντονο στρες την προηγούμενη ημέρα· υπερδιπλάσιο ποσοστό από τον παγκόσμιο μέσο όρο (37%). Το εύρημα δεν είναι καινούργιο: η Ελλάδα είχε καταγραφεί ως η πιο αγχωμένη χώρα στον κόσμο (59%) στην αντίστοιχη έρευνα του 2018-2019. Δηλαδή, η υψηλή συναισθηματική επιβάρυνση που καταγράφει η ελληνική έρευνα εντάσσεται σε ένα μακροχρόνιο, επίμονο πρότυπο, όχι σε κάτι νέο ή μεμονωμένο.
Σε επίπεδο ειδικά εργασιακής εξουθένωσης —όπου τα δεδομένα αφορούν πλέον εργαζομένους και όχι τον γενικό πληθυσμό— η εικόνα δείχνει προς την ίδια κατεύθυνση: διεθνής μετα-ανάλυση 94 μελετών σε πάνω από 30 χώρες βρήκε στατιστικά σημαντική αυξητική τάση στην επαγγελματική εξουθένωση την τελευταία δεκαετία, ιδιαίτερα έντονη στην Ευρώπη (Ge, Hu, Jia, Tang, Zhang, & Chen, 2023), ενώ η ετήσια έρευνα εργασιακού κλίματος της Gallup δείχνει άνοδο του καθημερινού στρες των εργαζομένων παγκοσμίως από 31% το 2009 σε 40% το 2025. Αυτά τα στοιχεία αφορούν διαφορετικό πληθυσμό (εργαζομένους) απ’ ό,τι η ελληνική έρευνα, αλλά ενισχύουν συνολικά την εικόνα μιας διεθνούς, όχι αποκλειστικά ελληνικής, τάσης.
Δεν υπάρχει μία μόνο αιτία — πρόκειται μάλλον για συνδυασμό παραγόντων, και όσοι αναφέρονται παρακάτω δεν εξαντλούν το θέμα ούτε αποτελούν πλήρη κατάλογο. Επιλέχθηκαν επειδή διαθέτουν σχετικά ισχυρή ή πρόσφατη ερευνητική τεκμηρίωση, ελληνική και διεθνή — πιθανότατα συμβάλλουν και άλλοι παράγοντες (π.χ. προσωπικότητα, σωματική υγεία, συγκεκριμένο εργασιακό περιβάλλον) που δεν εξετάζονται εδώ διεξοδικά. Στη διεθνή βιβλιογραφία, οι πιο συχνά τεκμηριωμένοι παράγοντες περιλαμβάνουν τον υπερβολικό φόρτο εργασίας, τη σύγκρουση εργασίας-οικογένειας και την έλλειψη κοινωνικής υποστήριξης. Πρόσφατη διαχρονική έρευνα συνδέει επίσης το άγχος για ένα αβέβαιο μέλλον με αυξημένη χρήση social media και, μέσω αυτής, με μεγαλύτερη συναισθηματική εξάντληση και ψυχολογική δυσφορία (Liang, Zhang, Leung, & Leung, 2025) — ένας μηχανισμός ιδιαίτερα επίκαιρος σε μια εποχή διαρκούς online σύνδεσης.
Στην Ελλάδα συγκεκριμένα, ένας πρόσθετος παράγοντας φαίνεται να παίζει σημαντικό ρόλο: η οικονομική ανασφάλεια. Έρευνα του Ινστιτούτου Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ σε συνεργασία με την Prorata (2026) βρήκε ότι το 69% των Ελλήνων θεωρεί την ακρίβεια το σημαντικότερο πρόβλημα της χώρας, το 64% δηλώνει ότι ζει «από μήνα σε μήνα», και το 66% αναφέρει ρητά ότι η οικονομική αβεβαιότητα επηρεάζει αρνητικά την ψυχική του υγεία. Τα στοιχεία αυτά δεν αποδεικνύουν από μόνα τους αιτιώδη σχέση ειδικά με τη συναισθηματική εξάντληση, αλλά περιγράφουν ακριβώς τις συνθήκες χρόνιου άγχους χωρίς αρκετά περιθώρια ανάκαμψης που, σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, τροφοδοτούν την εξάντληση.
Η επιβάρυνση αυτή δεν κατανέμεται εξίσου σε όλες τις γενιές. Πολλοί από τους νεότερους ως μέσης ηλικίας ενήλικες σήμερα μεγάλωσαν ή μπήκαν στην αγορά εργασίας μέσα στη μακρά ελληνική οικονομική κρίση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε καθυστερημένη οικονομική ανεξαρτησία και επισφαλή εργασία. Έρευνα σε νέους ερευνητές στον χώρο της υγείας στην Ελλάδα κατέγραψε άλμα στα ποσοστά burnout από 20% πριν την κρίση σε 60% κατά τη διάρκειά της (Sifaki-Pistolla, Chatzea, Melidoniotis, & Mechili, 2018), ενώ μελέτη σε νεαρούς Έλληνες βρήκε σημαντική επιδείνωση της ποιότητας ζωής, με επιδείνωση 70,5% στη διάσταση άγχους/κατάθλιψης σε σύγκριση με την περίοδο πριν την κρίση (Yfantopoulos, Chantzaras, & Yfantopoulos, 2023). Η ανεργία τεκμηριωμένα επιδείνωσε την ψυχική υγεία στην Ελλάδα ιδιαίτερα την περίοδο 2008-2013, με τις γυναίκες να επηρεάζονται δυσανάλογα περισσότερο από τους άνδρες (Drydakis, 2015). Δεν αποτελεί έκπληξη, επομένως, ότι μια γενιά που διαμορφώθηκε μέσα σε αυτές τις συνθήκες εμφανίζει σήμερα αυξημένα ποσοστά συναισθηματικής εξάντλησης.
Η γενεακή αυτή διάσταση αφορά και το φύλο. Ο χωρισμός επιφέρει οικονομική αλλά και συναισθηματική αναδιάρθρωση και για τους δύο πρώην συντρόφους, με διαφορετικό όμως ιστορικά βάρος. Παλαιότερα, στο πλαίσιο της πυρηνικής οικογένειας, πολλές γυναίκες βρίσκονταν απροετοίμαστες να ενταχθούν στην αγορά εργασίας σε περίπτωση χωρισμού, κάτι που τις εξέθετε σε ιδιαίτερα σοβαρό οικονομικό κίνδυνο. Συγκριτική έρευνα δείχνει ότι οι οικονομικές συνέπειες του διαζυγίου για τις γυναίκες είναι σήμερα πολύ πιο ήπιες σε σχέση με παλαιότερες γενιές, χάρη κυρίως στην αυξημένη συμμετοχή τους στην αγορά εργασίας (McKeever & Wolfinger, 2001), αν και η σχετική έκθεση δεν έχει εξαλειφθεί πλήρως — πρόσφατα στοιχεία δείχνουν ότι οι μητέρες παραμένουν κατά μέσο όρο πιο ευάλωτες οικονομικά από τους πατέρες μετά τον χωρισμό (Chanda, 2022). Ταυτόχρονα, ο χωρισμός φέρνει και τους πατέρες αντιμέτωπους με δικές τους δυσκολίες, συναισθηματικές αλλά και πρακτικές, που δεν αποτυπώνονται πάντα στα οικονομικά στοιχεία. Πρόκειται, σε κάθε περίπτωση, για μια γενιά που διαχειρίζεται τις συνέπειες μιας οικογενειακής μετάβασης με διαφορετικό, αλλά εξίσου πραγματικό, βάρος από ό,τι οι προηγούμενες.
Ο όρος burnout χρησιμοποιείται συχνά στα ελληνικά αμετάφραστος. Δεν ταυτίζεται όμως πλήρως με τη «συναισθηματική εξάντληση»: στο κλασικό μοντέλο του Maslach, το burnout ορίζεται ως ευρύτερο σύνδρομο τριών διαστάσεων —συναισθηματική εξάντληση, κυνισμός/αποστασιοποίηση και μειωμένη αίσθηση επαγγελματικής επάρκειας. Ωστόσο, η εξάντληση θεωρείται ευρέως το βασικό, πυρηνικό συστατικό του burnout — εμφανίζεται σχεδόν σε όλους τους ορισμούς του φαινομένου στη διεθνή βιβλιογραφία και είναι συνήθως το πρώτο και πιο έντονο σημάδι που αναγνωρίζει κανείς στον εαυτό του (Schaufeli, 2021). Στο άρθρο αυτό εστιάζουμε συγκεκριμένα σε αυτή τη διάσταση της εξάντλησης, χωρίς να την ταυτίζουμε με το σύνολο του συνδρόμου burnout. Δεν είναι απλώς κούραση: πρόσφατη ανάλυση που επιχείρησε να επαναπροσδιορίσει τα βασικά χαρακτηριστικά του φαινομένου κατέληξε σε ένα μοντέλο που περιλαμβάνει, εκτός από την εξάντληση, γνωστική δυσλειτουργία (δυσκολία συγκέντρωσης και σκέψης), μειωμένη απόδοση, απώλεια ενσυναίσθησης και κοινωνική απόσυρση (Tavella, Hadzi-Pavlovic, & Parker, 2021). Δηλαδή, όταν κάποιος περιγράφει ότι είναι «άδειος» ή «εξαντλημένος», συχνά αναφέρεται σε ένα ευρύτερο σύμπλεγμα δυσκολιών, όχι μόνο σε έλλειψη ενέργειας.
Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι το burnout δεν σχετίζεται αποκλειστικά με την εργασία. Παρότι η αρχική έρευνα γύρω από το φαινόμενο επικεντρώθηκε σε επαγγελματικά πλαίσια, η εμπειρία της παρατεταμένης κόπωσης μπορεί να προκύψει από οποιαδήποτε παρατεταμένη υπερφόρτωση —εργασιακή, οικογενειακή, φροντιστική ή συναισθηματική— χωρίς επαρκή περιθώρια ανάκαμψης. Η άποψη αυτή ενισχύεται και από ερευνητές που αμφισβητούν τον αποκλειστικά εργασιακό χαρακτήρα του φαινομένου, υποστηρίζοντας ότι το χρόνιο, άλυτο στρες —η βασική αιτία της εξάντλησης— δεν περιορίζεται στον χώρο εργασίας (Bianchi, Truchot, Laurent, Brisson, & Schonfeld, 2014).
Η εξάντληση δεν παραμένει «στο μυαλό» — εκφράζεται έντονα και σωματικά. Μεγάλη μελέτη σε γενικό ενήλικο πληθυσμό στη Σουηδία βρήκε ότι τα πιο συχνά σωματικά συμπτώματα σε ανθρώπους με υψηλή εξάντληση ήταν η κόπωση και η χαμηλή ενέργεια, ο πόνος στην πλάτη και τις αρθρώσεις, τα προβλήματα ύπνου, οι πονοκέφαλοι και τα γαστρεντερικά ενοχλήματα, με ποσοστά εμφάνισης από 57% έως 95% (Hammarström, Rosendahl, Gruber, & Nordin, 2023).
Παράλληλα, η δυσκολία συγκέντρωσης που περιγράφουν συχνά οι άνθρωποι με έντονη κόπωση επιβεβαιώνεται και ερευνητικά. Μελέτες που εξέτασαν τη σχέση ανάμεσα στην εξάντληση και τη γνωστική λειτουργία βρήκαν σταθερή σύνδεση με τις υποκειμενικές δυσκολίες συγκέντρωσης και μνήμης, ακόμη και όταν οι αντικειμενικές επιδόσεις σε γνωστικά τεστ δεν επηρεάζονταν εξίσου (Horvat & Tement, 2020· Koutsimani, Montgomery, Masoura, & Panagopoulou, 2021).
Ένα εύλογο ερώτημα είναι αν η κόπωση αυτή είναι απλώς άλλο όνομα για την κατάθλιψη. Μετα-ανάλυση που εξέτασε τη σχέση ανάμεσα στην εξάντληση, την κατάθλιψη και το άγχος βρήκε σημαντική αλλά όχι πλήρη επικάλυψη ανάμεσα στις έννοιες, με τα ευρήματα να υποστηρίζουν ότι πρόκειται για ξεχωριστές, αν και συνδεδεμένες, κλινικές εικόνες (Koutsimani, Montgomery, & Georganta, 2019).
Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι η δυσκολία μπορεί να αποτελεί προειδοποιητικό σημάδι πριν την εμφάνιση πιο σοβαρών συμπτωμάτων, αλλά και μια ξεχωριστή κατάσταση που αξίζει τη δική της προσοχή, ανεξάρτητα από το αν πληροί τα κριτήρια μιας κατάθλιψης.
Ένα από τα πιο συχνά αναφερόμενα συμπτώματα στην ελληνική έρευνα ήταν η ένταση στις προσωπικές σχέσεις. Αυτό δεν προκαλεί έκπληξη: όταν κάποιος λειτουργεί με μειωμένα αποθέματα ενέργειας και συγκέντρωσης, η διαθεσιμότητα και η υπομονή που απαιτεί μια σχέση —με σύντροφο, παιδιά ή οικογένεια— μειώνονται αναπόφευκτα. Η εξάντληση δεν «μένει» μόνο στο άτομο που την βιώνει, αλλά διαχέεται μέσα στο οικογενειακό ή συντροφικό σύστημα: έρευνα σε ζευγάρια δείχνει ότι η συναισθηματική εξάντληση του ενός συνδέεται με χαμηλότερη ικανοποίηση από τη σχέση όχι μόνο για τον ίδιο, αλλά και για τον/τη σύντροφό του — ένα φαινόμενο γνωστό ως «crossover» (Liang, 2015).
Από συστημική σκοπιά, αυτό σημαίνει ότι η αντιμετώπιση της συναισθηματικής εξάντλησης δεν αφορά μόνο το άτομο, αλλά συχνά και τους ανθρώπους γύρω του — καθώς η κόπωση ενός μέλους της οικογένειας μπορεί να αλλάξει τη δυναμική ολόκληρου του συστήματος, ακόμη κι όταν κανείς δεν το κάνει σκόπιμα.
Η καλή είδηση είναι ότι το burnout είναι κατάσταση αναστρέψιμη. Μετα-ανάλυση ελεγχόμενων παρεμβάσεων βρήκε ότι οι γνωστικές-συμπεριφορικές τεχνικές και οι τεχνικές χαλάρωσης συνδέονται με μετρήσιμη —αν και μέτρια σε μέγεθος— μείωση της συναισθηματικής εξάντλησης συγκεκριμένα, ενώ δεν βρέθηκε αντίστοιχο όφελος στις άλλες διαστάσεις της επαγγελματικής εξουθένωσης· το όφελος αυτό διατηρήθηκε ακόμη και έξι μήνες μετά την παρέμβαση (Maricuțoiu, Sava, & Butta, 2016).
Στην κλινική πράξη, η θεραπεία δεν στοχεύει στο να «προσαρμοστεί» κανείς σιωπηλά σε συνθήκες που τον εξαντλούν, ούτε στο να επωμιστεί προσωπική ευθύνη για δυσκολίες που πηγάζουν από το περιβάλλον του —εργασιακό, οικογενειακό, κοινωνικό ή οικονομικό. Στόχος είναι η κατανόηση του τι πραγματικά τροφοδοτεί την εξάντληση: ποιες απαιτήσεις, ρόλοι, μοτίβα ή συνθήκες —ατομικές αλλά και δομικές— διατηρούν το άτομο σε συνεχή υπερφόρτωση χωρίς αρκετό χώρο ανάκαμψης. Αυτή η κατανόηση ανοίγει συχνά τον δρόμο για πιο βιώσιμες αλλαγές, ατομικές αλλά όχι μόνο· μπορεί εξίσου να αναδείξει ότι ορισμένες συνθήκες χρειάζονται αλλαγή στο ίδιο το περιβάλλον, κάτι που μπορεί να περιλαμβάνει διεκδίκηση και όχι μόνο ατομική προσαρμογή σε αυτές.
Η συναισθηματική εξάντληση, βασικό συστατικό αυτού που περιγράφουμε ως burnout, δεν είναι ατομική αδυναμία ούτε απλώς κόπωση που περνά με λίγες μέρες ξεκούρασης. Είναι μια αναγνωρίσιμη, τεκμηριωμένη κατάσταση που επηρεάζει σήμερα την πλειονότητα των Ελλήνων, με πραγματικές επιπτώσεις στο σώμα, στη σκέψη και στις σχέσεις. Η αναγνώρισή της είναι το πρώτο βήμα· η κατανόηση των αιτιών της, με τη βοήθεια ενός ειδικού, είναι συχνά αυτό που κάνει πραγματικά τη διαφορά.
Αν αναγνωρίζετε κάποια από αυτά τα συμπτώματα στον εαυτό σας, η ατομική ψυχοθεραπεία μπορεί να είναι ένα πρώτο βήμα κατανόησης. Όταν η εξάντληση επηρεάζει και τη σχέση σας, μπορεί να βοηθήσει και η θεραπεία ζεύγους.
qed / People of Greece (2026). Ψυχική υγεία: Σιωπηλή επιδημία η συναισθηματική εξάντληση των Ελλήνων. Αναδημοσίευση: healthstat.gr.
Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) (2025). Στοιχεία για την ψηφιακή χρήση στην Υγεία και τις online αναζητήσεις. Αναδημοσίευση: newsit.gr.
Ινστιτούτο Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ & Prorata (2026). Κοινωνική Έρευνα 2026: Οικονομική ανασφάλεια, καχυποψία για τους θεσμούς και απαισιοδοξία. Αναδημοσίευση: in.gr.
Gallup, Inc. (2025). Global Emotions 2025: Top and Bottom Countries by Emotion, στοιχεία 2024 — γενικός πληθυσμός (με ιστορική αναφορά και στα στοιχεία 2018-2019). gallup.com.
Gallup, Inc. (2026). State of the Global Workplace: 2026 Report — Global Data Summary, στοιχεία εργαζομένων. gallup.com.
Bianchi, R., Truchot, D., Laurent, E., Brisson, R., & Schonfeld, I. S. (2014). Is burnout solely job-related? A critical comment. Scandinavian Journal of Psychology, 55(4), 357–361. https://doi.org/10.1111/sjop.12119
Chanda, T. (2022). Economic wellbeing and labor supply patterns of subsequently divorcing mothers in Wisconsin. Journal of Family and Economic Issues, 44(4), 821–835. https://doi.org/10.1007/s10834-022-09875-8
Drydakis, N. (2015). The effect of unemployment on self-reported health and mental health in Greece from 2008 to 2013: A longitudinal study before and during the financial crisis. Social Science & Medicine, 128, 43–51. https://doi.org/10.1016/j.socscimed.2014.12.025
Ge, M.-W., Hu, F.-H., Jia, Y.-J., Tang, W., Zhang, W.-Q., & Chen, H.-L. (2023). Global prevalence of nursing burnout syndrome and temporal trends for the last 10 years: A meta-analysis of 94 studies covering over 30 countries. Journal of Clinical Nursing, 32(17-18), 5836–5854. https://doi.org/10.1111/jocn.16708
Hammarström, P., Rosendahl, S., Gruber, M., & Nordin, S. (2023). Somatic symptoms in burnout in a general adult population. Journal of Psychosomatic Research, 168, 111217. https://doi.org/10.1016/j.jpsychores.2023.111217
Horvat, M., & Tement, S. (2020). Self-reported cognitive difficulties and cognitive functioning in relation to emotional exhaustion: Evidence from two studies. Stress and Health, 36(3), 350–364. https://doi.org/10.1002/smi.2930
Koutsimani, P., Montgomery, A., & Georganta, K. (2019). The relationship between burnout, depression, and anxiety: A systematic review and meta-analysis. Frontiers in Psychology, 10, 284. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2019.00284
Koutsimani, P., Montgomery, A., Masoura, E., & Panagopoulou, E. (2021). Burnout and cognitive performance. International Journal of Environmental Research and Public Health, 18(4), 2145. https://doi.org/10.3390/ijerph18042145
Liang, H.-L. (2015). Are you tired? Spillover and crossover effects of emotional exhaustion on the family domain. Asian Journal of Social Psychology, 18(1), 22–32. https://doi.org/10.1111/ajsp.12075
Liang, J., Zhang, X., Leung, D. K. K., & Leung, L. (2025). Under the shadow of uncertainty: A longitudinal study tracing the pathway from future uncertainty to psychological distress through social media addiction and emotional exhaustion. Social Media + Society, 11(2). https://doi.org/10.1177/20563051251342225
Maricuțoiu, L. P., Sava, F. A., & Butta, O. (2016). The effectiveness of controlled interventions on employees’ burnout: A meta-analysis. Journal of Occupational and Organizational Psychology, 89, 1–27. https://doi.org/10.1111/joop.12099
McKeever, M., & Wolfinger, N. H. (2001). Reexamining the economic costs of marital disruption for women. Social Science Quarterly, 82(1), 202–217. https://doi.org/10.1111/0038-4941.00018
Schaufeli, W. (2021). The burnout enigma solved? Scandinavian Journal of Work, Environment & Health, 47(3), 169–170. https://doi.org/10.5271/sjweh.3950
Sifaki-Pistolla, D., Chatzea, V.-E., Melidoniotis, E., & Mechili, E.-A. (2018). Distress and burnout in young medical researchers before and during the Greek austerity measures: Forerunner of a greater crisis? Social Psychiatry and Psychiatric Epidemiology, 53(7), 727–735. https://doi.org/10.1007/s00127-018-1509-y
Tavella, G., Hadzi-Pavlovic, D., & Parker, G. (2021). Burnout: Redefining its key symptoms. Psychiatry Research, 302, 114023. https://doi.org/10.1016/j.psychres.2021.114023
Yfantopoulos, J., Chantzaras, A., & Yfantopoulos, P. (2023). The health gap and HRQoL inequalities in Greece before and during the economic crisis. Frontiers in Public Health, 11, 1138982. https://doi.org/10.3389/fpubh.2023.1138982
Το παρόν άρθρο δημοσιεύεται με σκοπό την ενημέρωση και την ψυχοεκπαίδευση του κοινού σχετικά με τη συναισθηματική εξάντληση και την καθημερινή ψυχοκοινωνική εμπειρία. Οι πληροφορίες που παρουσιάζονται βασίζονται σε σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα και επίσημα στατιστικά στοιχεία, καθώς και στην κλινική γνώση του πεδίου της ψυχολογίας. Το περιεχόμενο του άρθρου δεν υποκαθιστά την επαγγελματική ψυχολογική αξιολόγηση, τη διάγνωση ή τη θεραπευτική παρέμβαση. Αν αναγνωρίζετε έντονα ή παρατεταμένα από τα παραπάνω συμπτώματα, συνιστάται η αναζήτηση εξατομικευμένης υποστήριξης.
Αν το θέμα που διαβάσατε σας αφορά και επιθυμείτε να ενημερωθείτε περισσότερο μπορείτε να δείτε πληροφορίες επικοινωνίας αλλά και πληροφοριές σχετικά με τη λειτουργία του γραφείου μου στην Πετρούπολη παρακάτω.
